روز دهم نایاب شدن «یوپیج» است و از خبر مهمی مطلع شده‌ام. دوستی تماس گرفت و گفت موفق شده است با مدیر «یوپیج» تماس بگیرد و شرح ماوقع را جویا شود. ظاهراً ماجرا این است: یوپیج هک شده است و گروهی که موفق شدند سرور یوپیج را هک کنند، کلیه رمزها و اطلاعات شخصی سرور را در اختیار دارند و توانسته‌اند هویتِ مدیران یوپیج را جعل کنند. یوپیج در چند روز اخیر در تکاپوی رفع مشکل بوده است و در آمریکا وکیل گرفته تا بلکه مشکل را رفع کند.
امیدوارم ماجرا همین باشد که گفته‌اند. اگر می‌پرسید به بازگشت اطلاعات و هاست‌تان امیدی هست، یا نه؟ باید بگویم: نمی‌دانم. فقط به نقل از یکی از رفقا، فهمیده‌ام که یوپیج بی‌کار نبوده است. با این همه، گلایهٔ ما از یوپیج بابت اطلاع‌رسانی نکردن و پاسخ‌گو نبودن، به جای خود باقی است. بدون شک، اطلاع‌رسانی برای مدیران این شرکت دشوار نبوده است.
حالا یا باید صبوری کرد، یا فکر چاره‌ای دیگر کرد. سربسته بگویم: این وضع، محصول و عوارض چیزهایی‌ست که کاملاً بی‌ربط به فرهنگ و ادبیات است...

http://farsi.khamenei.ir/message-content?id=8534

---

این، یعنی که برادران عزیز! لطفا به آقای منتظری فحش ندهید. بهانه ندهید دست دشمن. تدبیر داشته باشید. لطفا از رهبر جلو نزنید

حکایتِ این آبدارچیِ ما، شده است حکایتِ آن کلفتِ خانهٔ باجناقِ حمید لولایی توی فیلم «خانه به دوش» که هرکاری بهش می‌سپردی، حوالهٔ خودت می‌کرد. هیچ‌وقت مثل آدم چایی نمی‌آورد برای‌مان. رئیس که از راه می‌رسد، انگار مویش را آتش زده باشی، فوری چایی می‌ریزد و می‌آورد و می‌گذارد روی میزش و به ترکی تعارف می‌کند. بعدش دیگر گم و گور می‌شود تا خود عصر که عصرانه را می‌آورد. این است که ما مجبوریم برویم و برای خودمان چایی بریزیم. صبحی تا رسیدم، رفتم سر وقتِ آبدارخانه. سلام و احوال‌پرسی به فارسی و بعد استکان برداشتم و مشغول ریختن چایی شدم که گفت: یکی هم برای من بریز!
من هم ریختم و گذاشتم جلوش.

فتنهٔ اخیر، چه دوستی‌ها را که نشکست و چه دوستانی را که دشمن نکرد.
این‌ها همه، محصولِ فتنه‌انگیزی‌های دشمن، بی‌تدبیری‌های مسؤولان، لج‌بازی‌های مدعیان و دنیاخواهیِ سیاست‌بازانِ داخلی بود. این آتشی بود که خودمان به پا کردیم و دشمن هیزمش را بیش‌تر کرد و ما، دوستی‌هامان، میوه‌ها و داشته‌های انقلاب‌مان، تویش سوختند و «هیزمی» کردند برای این آتش.
دعا کنیم که دوستی‌ها برگردد...

مشکلِ سرورِ شرکت خدمات‌دهندهٔ هاست «یوپیج»، امروز وارد روز پنجم خود شد. در تمام این 5 روز، هرکسی که هاست خود را از «یوپیج» خریداری کرده است، به انحای مختلف با تلفن‌های مختلف این خدمات‌دهندهٔ هاست و دامین تماس گرفته است، اما دریغ از یک جواب. تلفن‌های مدامِ مشغولِ دفترشان، بدونِ پاسخگو است. تلفن همراهِ مدیرشان خاموش است و این وسط، بسیاری از صاحبان وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌های ایرانی، در بلاتکلیفی مانده‌اند و نمی‌دانند چه بر سر سرورِ «یوپیج» آمده است. این همه درحالی است که «یوپیج» خود را «تنها وب سایت ارائه دهنده خدمات بلادرنگ (Real Time) هاست و ثبت دومین در ایران» می‌داند و ادعا می‌کند «ارائه دهنده خدمات حرفه‌ای هاست و ثبت دومین در بالاترین سطح از کیفیت و میزبان صدها سایت ایرانی و غیرایرانی» است.
5 روز است هیچ اطلاعی از هاستِ صدها سایتِ اینترنتی نیست. سایت «خانه کتاب اشا» 5 روز از فعالیت بازمانده و این درست در زمانی است که اولین نشست «هیئت کتاب اشا» نیاز به اطلاع‌رسانی دارد. مسؤولان «یوپیج» با خارج از دسترس کردن خود و بی‌پاسخ‌ گذاشتن سؤالات کسانی که از این شرکت خدمات هاست خریداری کرده‌اند، لطمه‌ای جدی به صاحبان و مدیران این سایت‌ها زده است. لطمه‌ای که هم زیان مالی را سبب شده است و هم افت بازدیدها و بی‌اعتمادی مخاطبان سایت‌ها را به دنبال خواهد داشت.
متأسفانه در این 5 روز، هیچ‌ خبرگزاری یا سایت اینترنتی دربارهٔ مشکل سایت‌های اینترنی‌ای که از «یوپیج» خدمات می‌گیرند اطلاع‌رسانی نکرده است. از مسؤولان این شرکت هیچ اطلاعی در دسترس نیست. لطفاً اگر کسی می‌تواند، دربارهٔ این موضوع اطلاع‌رسانی کند تا بلکه این‌طور، مسؤولان یوپیج وادار به پاسخ‌گویی شوند.

اگر خبرنگاران سؤالی دارند و می‌خواهند بیش‌تر بدانند، این شمارهٔ من: 09372159068

---

روز هشتم:
این‌ها هم شاکی‌اند:

• انجمن اسلامی ژاپن هم از آنها هاست خریداری کرده بود.
  شخصا بدلیل خدمات خوبشان حتی به دیگران هم معرفی کرده بودم، اما این وضعیت نشان از عدم توانایی ها در روزهای بحرانی دارد

روز دهم و یک خبر مهم

این‌جا ایرانه! جایی که هرکس بیش‌تر کار کنه، صادقانه‌تر عمل کنه، حرفه‌ای‌تر و باسوادتر باشه، بی‌حاشیه‌تر باشه، پدرسوخته نباشه، دزد نباشه، بددهن نباشه، بیش‌تر سواری می‌ده، بیش‌تر توبیخ می‌شه.
این‌جا ایرانه و هرکس بامش بیش‌تر، برفش بیش‌تر.
و چرا نباید کَند از این‌جا و نرفت به جایی که مردم و سیاست‌مدارانش این‌همه تقدس‌های بی‌معنی و این‌همه دشمنی‌های بی‌دلیل نساخته‌اند؟
این‌جا ایرانه! ایران! جایی که هرچه خدمتگذارتر باشی، بیش‌تر طعنه می‌خوری، زمین می‌خوری، لگد می‌شی.
و چرا نباید کَند و نرفت؟
و چرا نباید کَند و نرفت؟
و چرا نباید؟
چرا؟
چرا؟
چرا؟