خسته‌ام از هرچه حرفِ آلوده به سیاست است. این چند روز اخیر، همه‌اش خواسته‌ام ساکت باشم و نگاه کنم و بگذارم مملکت و مردم روی آرامِ دنیا را ببینند. خواسته‌ام که هرجا کسی -ناجوانمردانه- حرف ناحق می‌زند، سکوت کنم تا مردم کمی از آشوبِ آش شعله قلم‌کار رسانه‌ها دور باشند. اما چقدر می‌شود ساکت ماند؟
بعد از مراسم تحلیف ریاست جمهوری، همه‌هایی که هنوز نتوانسته‌اند یک دلیل برای ادعای «تقلب»شان بیاورند، ادعا کردند که «مقامات» مملکت دور «رهبر» را خالی کرده‌اند و مدام تصویر مربوط به مراسم تحلیف را شاهد مثال می‌آوردند برای حرف‌شان.
امیدوارم دوستان‌مان حساب سرانگشتی بلند باشند.
ببینید رفقا، در مراسم تحلیف سال 84 (که عکسش را برای مقایسه می‌آورید) 8 مقام کشوری همراه رهبر بودند. چه کسانی؟ رئیس جمهور دولت هشتم، رئیس جمهور منتخب، رئیس مجلس خبرگان، رئیس قوه قضائیه، رئیس مجلس شورای اسلامی، رئیس قوهٔ قضائیه، دبیر شورای نگهبان و رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام. حالا بیائید ساده مقایسه کنیم با امسال:
رئیس مجمع تشخیص و خبرگان رهبری، یک‌نفرند که غایب جلسه تحلیف بوده است.
رئیس جمهور منتخب و رئیس جمهور دولت قبل هم که یک نفر بوده‌ و حاضر.
رؤسای قوهٔ قضائیه و قوهٔ مقننه هم که حاضر بوده‌اند.
دبیر شورای نگهبان هم حاضر بوده است.
این وسط، تنها غایب، آقای هاشمی بوده که دو منصب داشته.
حالا بگوئید، چند نفر در جلسه نبوده‌اند؟ اگر بلدید با انگشت حساب کنید، لطفا دیگر حرف مفت نزنید.